Człowiek realizuje się w wielu aktywnościach życiowych, które często składają się na jego egzystencję. Jest nim praca, rodzina czy różnego rodzaju hobby. Zatracenie umiaru między tymi częściami składowymi prowadzi do niekorzystnych przemian w życiu.
Praca daje człowiekowi poczucie spełnienia w społeczeństwie. Jest źródłem szacunku u innych osób. Daje często poczucie satysfakcji, dowartościowuje jednostkę, która ma w ten sposób możliwość przynależności do grupy.
Rodzina dostarcza człowiekowi poczucia spełnienia. Stanowi źródło radości i często dodaje energii do dalszej pracy i samorealizowania się.
Uprawianie hobby wzbogaca osobę duchowo i jest często powodem do dumy. Człowiek pragnie być w czymś bardzo dobry, ale bez konieczności zbędnej rywalizacji. Sprawianie sobie przyjemności, poprzez realizację zainteresowań, tylko dla nich samych, przyczynia się do dowartościowania człowieka.
Negatywne konsekwencje zachwiania „worklife balance”, a więc równowagi pomiędzy życie prywatnym a zawodowym ponosi zarówno firma, jak i jej pracownik. W skali makro obserwuje się jednoosobowe gospodarstwa domowe, odkładanie na później założenia rodziny, spadek liczby urodzin, rosnącą liczbę rozwodów. W skali mikro dostrzegalna jest częsta absencja pracownika, głównie z przyczyn zdrowotnych, zmniejszenie jego zaangażowania w wykonywaną pracę, spadek kreatywności i koncentracji, konflikty w rodzinie, wpadanie w uzależnienia. Do głównych objawów wypalenia zawodowego zaliczamy: wyczerpanie emocjonalne, objawiające się uczuciem pustki życiowej i spadkiem sił życiowych, depersonalizację, czyli zobojętnienie w stosunku do innych ludzi, a także obniżone poczucie wartości.
Zachowanie harmonii między pracą a życiem prywatnym owocuje wieloma korzyściami. Zaobserwować można poprawę stanu zdrowia pracowników, stabilizację zatrudnienia, zwiększenie jego zaangażowania w sprawy firmy, również poprzez wzrost lojalności, samodoskonalenie się, koncertowanie się na pracy, dzięki uwolnieniu od troski o zabezpieczeniu bytu rodzinom oraz poprzez ułatwianie realizacji obowiązków opiekuńczych i wychowawczych.
Utrzymanie równowagi między pracą a życiem prywatnym jest koniecznością, po to, aby wykonywane zadania przynosiły efekty, a korzyści płynące z kwitnącego życia duchowego mogły dodawać potrzebnej energii. Należy zatem pracować z pasją, i w pełni odpoczywać. Najprawdopodobniej nie może wypalić się w pracy taki człowiek, który nigdy nie „zapłonął”, a więc nie włożył serca w to co robi. W poszukiwaniu równowagi między życiem zawodowych, objawiającym się często w takich terminach jak kariera czy ambicja, a prywatnym, z którym kojarzy się rodzina i szeroko rozumiane przyjemności, pomocne nam może okazać się ustalanie celów życiowych. Trzeba uchwycić wyraźną granicę pomiędzy obowiązkami, a przyjemnościami. Zarówno nadmiar zadań, jak i nieefektywna praca prowadzi do dysharmonii w tych relacjach. Pracownik z bagażem obowiązków, które przekraczają jego możliwości i siły, żyjący w stresie nie będzie pracował efektywnie. Podobnie jak ten, który myślami jest już na rowerze, imprezie lub randce. Nieprawidłowe relacje odbijają się na wykonywanej pracy, jak i życiu prywatnym. Pozostałością, a raczej trwaniem w epoce socjalizmu jest czas, jaki pracownik wykorzystuje do realizacji zadania, bez względu na jego efektywność. Podczas, gdy kapitalizm stawia na jej wyniki.
