Rozwój cywilizacji niesie z sobą szereg następstw. Konsekwencje wygodnego, ale i pełnego pośpiechu życia odczuwa również nasz organizm. Do chorób cywilizacyjnych oprócz cukrzycy, czy choroby lokomocyjnej, zaliczamy również te oddziałujące na naszą psychikę, typu zakupoholizm, anoreksję, depresje, nerwice, zaburzenia obsesyjno-kompulsywne i inne. Należy jednak pamiętać, że dysfunkcje naszego umysłu znane są od dawna, ale częstotliwość ich występowania wzrasta.
Chorobę psychiczną definiujemy jako łagodne lub poważne zakłócenia myśli, postrzegania, nastroju lub zachowania. Wiele osób cierpi na nie, ale nieliczni szukają porady u specjalisty, głównie z obawy przed konsekwencjami ze strony społeczeństwa. Wśród chorych są kobiety i mężczyźni, bogaci i biedni. Zwykle jest to wstydliwa sprawa, która kwalifikuje się do ukrywania jej. Chorzy doświadczają ze strony, tych uważających się za zdrowych, obojętności i niechęci. Często odcinają się od tych ludzi, utrzymując wyraźny dystans, uznając ich za gorszych. Charakterystyczna jest także obawa przed nimi i wynikającą z niej tendencja do nie przyznawania im prawa do pełnienia funkcji społecznych, sprzeciw wobec ich uczestniczenia w życiu tzw. „normalnych” ludzi.
Przyczyny chorób psychicznych nie są znane do końca. Rodzajów dysfunkcji i ich objawów jest wiele. Ich intensywność jest większa, bądź mniejsza. Wyróżnić możemy min.: depresje, nerwice, zespół obsesyjno- kompulsywny, zaburzenia lękowe, schizofrenię, czy różnego rodzaju fobie. Większość przyczyn ma swoje podłoże w stanie lękowym, zniechęceniu, smutku. Strach jest uczuciem naturalnym, ale brak kontroli nad nim paraliżuje człowieka. Silna obawa przed utratą czegoś, przed śmiercią, czy niemożnością zrealizowania jakiegoś celu odbiera sens życiu.
Lekarz pierwszego kontaktu decyduje, czy skierować pacjenta na dalszą diagnostykę do specjalisty. Do dyspozycji mamy trzy główne rodzaje leczenia. Leki mają za zadanie zmniejszyć, bądź całkowicie wyeliminować objawy choroby. Terapia przyczynia się do poprawienia samopoczucia pacjenta, do uświadomienia mu jego potrzeb, zrozumienia po co żyje i pokierowania nim. Rehabilitacja tworzy grupy wsparcia, pomaga wytworzyć mechanizmy obronne, uczy zaradności i rozwija umiejętności.
Powyższe metody mają na celu pomoc choremu wrócić do zdrowia. Jest to możliwe w części, bądź w całości. Należy jednak pamiętać, że czynniki, pochodzące ze środowiska zewnętrznego, które spowodowały tę chorobę u pacjenta, nadal istnieją, wiec ryzyko jej nawrotu istnieje, chyba że „wszczepi się” pacjentowi, w trakcie rehabilitacji, mechanizmy obronne względem nich.
Dane statystyczne przerażają. W Polsce, od 1990 do 2004 roku ilość chorych w szpitalach psychiatrycznych, a więc tych którzy zdecydowali się leczyć swoje dysjunkcje, wzrosła o 900 tys. osób. Pod tym względem plasujemy się na najwyższym miejscu w Europie. Okazuje się, że człowiek pod wpływem jedzenia, leków i innych czynników zewnętrznych staje się coraz słabszy fizycznie, a także psychicznie, nie może poradzić sobie ze zmianami w życiu społecznym, które godzą w niego bezpośrednio.
